De Radio 2-reis: bekijk de foto's en lees de blog!

Onze Madam Cathérine Vandoorne is samen met 40 luisteraars teruggekeerd uit Egypte en Jordanië. Blik nog 1x terug!

We logeerden in een luxehotel aan de Rode Zee (Three Corners El Wekala Golf Resort * * * * ), gingen de verborgen stad Petra bezoeken en traden in de voetsporen van Mozes bij het binnenstappen van het Sint-Catharinaklooster.

En om de reis helemaal exclusief te maken: Günther Neefs en zijn gitarist Davy Raes gingen met ons mee en hebben ons geregeld met een mini-concertje verrast. Zon, zand en leuke muziek... dat kan alleen maar Radio 2 zijn.

Op deze pagina's krijg je heel wat foto's van de reis te zien.

>> Wens Cathérine beterschap
>> Klik hier en bekijk deel 1 van het fotoverslag van de Radio 2-reis!
>> Klik hier en bekijk deel 2 van het fotoverslag van de Radio 2-reis!
>> Klik hier en bekijk de foto's van Greta in Egypte!

Cathérine blogt
Onze madam Cathérine zorgde voor regelmatige updates van de Radio 2-reis!

Dinsdag 28 mei
Het wordt een kalme dag voor mij. Terwijl onze groep Aqaba bezoekt blijf ik in het hotel achter, samen met de ploeg van Vlaanderen Vakantieland (die genieten van een schamele vrije dag). Bedoeling is dat we ook tegen 17u in Aqaba zijn om de ferry naar Taba te nemen. Ik vat post –met mijn pijnlijke voet omhoog- onder een olijfboom op het terras van ons hotel in Petra. De reis naar Aqaba is lastig wegens weinig plaats in het busje, maar we komen goed aan en schepen in. De Radio 2-groep is iets later en iedereen komt terug met zakken met inkopen die werden gedaan in het tax-free paradijs Aqaba. Ze zien er moe uit, maar gelukkig. Vooral de vrouwen. Er wordt in het hotel in Taba gebarbecued en iedereen praat nog na bij een glas. En dan is er ineens het nieuws over twee medereizigers: Dieter heeft Emmy op het strand van Taba ten huwelijk gevraagd. Emmy zei 'ja'! De hele Radio 2-ploeg feliciteert het jonge koppel als ze achteraf het nieuws hoorden en er wordt op hun geluk getoost en gedronken. Na zo'n romantisch verhaal, kan ik niet anders dan goed slapen.

Maandag 27 mei
Eindelijk is het zover: ik heb hier het meest naar uitgekeken toen ik hoorde dat ik meeging met de Radio 2-reis: Petra zien en dan sterven. Bij wijze van spreken toch, want er staan nog een aantal leuke dingen op het programma.

We vertrekken aan de ingang van de site: een lange zandweg met kiezels waar voetgangers hun tocht kunnen beginnen naar het grote wereldwonder. Sommigen nemen de paardenkoetsen, anderen gaan te voet. Ik kies ervoor om te voet te gaan. We wandelen langs gaten in de rotsen die ooit graven zijn geweest, op sommige graven vind je nog inscripties in het Aramees (de taal van Jezus). Je voelt zo dat dit een belangrijke plek is die geschiedenis uitademt. Wie is hier allemaal langs deze weg gepasseerd? Hoe hebben ze zoveel jaren voor Christus ooit die rotsen zo kunnen uithouwen? Hoe hebben ze in godsnaam al die stenen vervoerd om een weg aan te leggen? De kleuren zijn prachtig, het landschap met de uitgehouwen rotsen nog indrukwekkender.

We naderen stilletjes aan de beroemde kloof. Je voelt dat iedereen vol verwachting is van wat daarna gaat komen. De weg tussen de kloof is redelijk lang, maar zo wondermooi en zo betoverend dat ik het bijna jammer vind als onze gids ons vertelt dat we aan de laatste 100 meter zijn. Hij verzoekt iedereen om de ogen te sluiten en –polonaisegewijs- het wonder van Petra te aanschouwen: de schatkamer!

Blind Date met Petra!
Omdat ik een reportage maak voor 'De Madammen' heb ik twee luisteraars uit de lange polonaiserij gehaald om samen het wonder van Petra te ontdekken: Bart & Betsy. Tenminste: ik heb aan Betsy gevraagd of ik Bart even mocht lenen voor een Blind Date met een prachtige dame met een respectabele leeftijd: Petra. Betsy stemde toe. Bart sloot de ogen en aan mijn arm leid ik hem naar de schatkamer. Alles verloopt zoals het hoort. Iedereen is onder de indruk. Zowel Bart als ik. Bij wijze van tegenprestatie voor het 'lenen' van Bart, vraag ik Betsy om samen met mij de schatkamer te ontdekken. We bestijgen een aantal gigantisch hoge trappen en komen zo aan de schatkamer. Die is wel mooi (vooral de kleuren van het gesteente), maar heel erg klein en een beetje een domper op wat een apotheose moest zijn. Maar nu ben ik echt wel kritischer dan pakweg de meest kritische Michelin-inspecteur die met het verkeerde been uit bed is gestapt. Er is veel volk daar op dat plein voor de schatkamer. En al dat volk wil natuurlijk ook nog eens de schatkamer bekijken. Ik beëindig mijn reportage, maar nog snel en foto voor ik 50 Japanners de trappen van de schatkamer zie bestijgen. Net toen ik mijn microfoon en mijn fototoestel wou opbergen, slaat mijn voet scheef op een ontbrekende steen van de inkom van de schatkamer... Microfoon, fototoestel en ikzelf vallen in alle glorie op de oude stenen van de inkom van de schatkamer.

Petra zien en sterven...
Sterven was het niet, maar ik voelde dadelijk dat er iets mis was met mijn voet. Tranen van de pijn. Ik kan niet meer rechtstaan. Natuurlijk zijn daar veel getuigen: Bart en Betsy in de eerste plaats, Günther Neefs en zijn vrouw Tanja, Hendrik (manager van Radio 2-Oost-Vlaanderen) en zijn vrouw Ann en heel wat luisteraars. Iedereen is heel erg bezorgd. Ik voel mijn enkel opzwellen: het voelt of ik te kleine schoenen heb gekocht. En de pijn is niet te harden. Er flitst van alles door mijn hoofd: allereerst dat die fantastische reis er op zit voor mij want zo kan ik niet verder. En dan: Hoe geraak ik hier weg? Er lopen geen straten waar auto's kunnen rijden door dat stuk van de site. De uitgang is nog ver weg. Terugkeren door de kloof is geen optie. En ondertussen is Petra zien toch een beetje sterven... van de pijn.



Ann, de vrouw van Hendrik is verpleegster en vroedvrouw, maar vooral dat eerste diploma kan ze aanwenden om de eerste hulp toe te dienen: we hebben ijs nodig. In heel de Petra-site is geen ijs te vinden, behalve in het restaurant, maar dat is één kilometer verder.

Els, een lieve collega heeft twee koude blikjes Fanta gekocht om op mijn enkel te leggen: die doen hun werk, maar het is niet hetzelfde als ijs: de enkel blijft zwellen. Vooral de schoenen niet uittrekken, want die kan je daarna niet meer aantrekken, weet Ann. Ann sleurt ook altijd een halve apotheek mee en daar zat zalf in voor verstuikte voeten. Alle remedies zijn goed!

Operatie 'evacuatie uit Petra'
Hoe geraken we hier weg? Dat is de hamvraag. De gids wordt erbij gehaald en 'operatie evacuatie' wordt in gang gezet. Stap 1: hoe geraak ik van die hoge trappen? Stap 2: hoe geraak ik terug in de bewoonde wereld bij een dokter? Stap 1 wordt snel bedacht: Günther Neefs en Bart maken met hun handen een stoeltje en ik word naar beneden gedragen. Iedereen kijkt. Ik schaam mij dood. 300 meter verder staat een ezel en zijn Jordaanse begeleider te wachten. Op die ezel kruipen was al een hele opdracht. Arm beest dacht ik en vooral ook: arme Günther en Bart. Ze verdienen een medaille voor moed en volharding. Hendrik en Ann lopen met de begeleider, de ezel en mij mee. Ik ben in goede handen. Het wordt een kleine marteling van een half uur. De weg is hobbelig, de ezel evenzeer en het wordt een evenwichtsoefening van een half uur lang. Ondertussen doet die voet heel veel pijn. Komt daar nog eens bij dat ik bij elke schok die de ezel maakt een pijnscheut voel in mijn voet en dat de ongebruikte stijgbeugel telkens 'natrapt' op die voet bij elke stap die de ezel zet. Ondertussen geeft de Jordaanse begeleider uitleg bij wat we zien. Waarschijnlijk doet hij dat om me op andere gedachten te brengen, maar ik concentreer me om op de ezel te blijven zitten en op mijn voet. Ik zal nog eens moeten terugkomen om de hele uitleg te horen.

We komen aan bij een restaurant waar ik heel vriendelijk word ontvangen. Kelners rukken aan met ijs en Ann verzorgt de voet. Ik doe mijn schoen uit: de zwelling is te hevig. Het is wachten op Imat, één van onze Jordaanse gidsen. Hij gaat me begeleiden naar een dokter. Na een half uur, drie kwartier komt hij met zijn groep aan. Ik word ongelooflijk goed 'gesoigneerd' door iedereen: Kris haalt eten voor mij, de gids drank en zoete hapjes voor achteraf. Ik heb geen honger. Ik heb genoeg aan het 'ei' op mijn voet.

Imat stelt voor om een ambulance te bellen. Die komt er sneller dan verwacht.

De Grand-Prix voor ambulances in Petra...
Twee ambulanciers stoppen met hun wagen dichtbij waar ik zit. Eerste hulp wordt geboden: de ene ambulancier stopt mijn voet in zo'n opblaasbare laars om die te stabiliseren tijdens het vervoer. Hij blaast de laars op met zijn mond, maar hoe meer hij blaast, hoe platter de laars wordt. Er zat namelijk een gat in. OK. Dan maar met een platte laars in de ambulance. Ik krijg de stoel achterin, die normaal dient om een ambulancier te vervoeren. Ik heb nauwelijks plaats voor mijn voet (die trouwens nog altijd in de platte laars zit). Kris, onze technicus gaat ook mee naar het ziekenhuis. En onze Jordaanse gids ook: die zitten naast de chauffeur. De andere ambulancier gaat op het bed liggen waar normaal de zieke moet liggen...

En dan is het tijd voor een dolle rit van een klein half uurtje in de ambulance. Dolle rit: want waar ik zat zag ik niks, maar ik hoorde alleen maar piepende banden en een ronkende motor, zoals je hoort op het circuit van Zolder. Achteraf heb ik van Kris gehoord dat de ambulance snelheden haalde van 130 km per uur en dat in een omgeving die alleen maar bestaat uit kronkelende wegen en heuvels en dalen.

Af en toe gebruikten de ambulanciers ook hun sirenes. Voor ocharme een verstuikte voet, zat ik te denken.

Het nationaal ziekenhuis van Petra

Aangekomen in het ziekenhuis word ik in een rolstoel gezet die zijn beste tijd heeft gekend: hij heeft een platte band en mist een onderdeel. Maar hij doet nog zijn werk. Ik word vakkundig naar de receptie gereden. Voor het eerst zie ik vrouwen aan het werk. Het was me al opgevallen dat er nergens vrouwen aan het werk zijn: niet in het hotel, niet in de site van Petra. Jordanië heeft blijkbaar vooral mannen in het arbeidscircuit. Ik word door mannen geholpen. Ineens tumult aan de receptie: verscheidene mensen komen naar de voet kijken, inclusief onderhoudspersoneel. Hoewel er waarschijnlijk veel dringender zaken waren, kreeg mijn 'geval' voorrang. De gids zegt dat ze niet veel toeristen op bezoek krijgen in het staatsziekenhuis. Die worden eerder naar een privé-kliniek gebracht. Er komt en verpleger langs en duwt nogal stevig op mijn voet, ik vlieg door de pijn een meter omhoog in mijn rolstoel. Een andere verpleger doet een verband rond mijn voet en ik word weggevoerd om X-rays te laten nemen. Dan opnieuw naar de receptie om naar de X-rays te kijken: met zijn vijven staan ze te kijken naar de lichtbak. Dan rijden ze mij naar een aparte kamer. Een man stelt zich voor als orthopedisch chirurg. Een indrukwekkende verschijning en hij spreekt bovendien goed Engels. Hij vertelt me dat ik in het gips moet. Nu is het definitief gedaan met de reis, denk ik. De man leest de ontgoocheling van mijn gezicht af en wrijft over mijn hoofd. Het is de beste oplossing. Maar eerst ijs om te ontzwellen. Na drie kwartier voel ik niet eens meer dat ik een voet heb. Dus dan maar het gipsverband. Een ouderwetse, zware plaasteren gips aan de onderkant, een verband er rond. Een gesloten gips kan niet vanwege de zwelling. Imat zorgt ervoor dat ik alle papieren heb en zorgt ook voor eventuele vertalingen. Het gips wordt snel hard en de dokter ziet dat het goed is. Hij is ontzettend vriendelijk. Hij geeft me zijn persoonlijk mailadres en via deze weg moet ik hem laten weten hoe het met me gaat als ik opnieuw in België ben. Ik lees zijn naam: Dokter Alladdin! “Dan ben jij een tovenaar” zeg ik tegen hem. Hij lacht hartelijk. Dan met de taxi naar het hotel. Ik word heel goed opgevangen door mijn collega's. Ik moet mij wel omkleden want mijn broek hangt vol plaaster en duizendjarig stof van mijn val in Petra.



Vanavond staat Petra Kitchen op het programma: we gaan met z'n allen Jordaans leren koken. En dat mag ik zeker niet missen: gips of geen gips.

Petra Kitchen
Ik word met een golfkarretje van het hotel naar de bus gebracht. Mijn medereizigers staan me op te wachten. Het onthaal is heel erg warm en iedereen is bezorgd. Ik wordt er een beetje emotioneel van. Maar we hebben honger en voor we kunnen eten wordt ook nog onze medewerking gevraagd. We worden in groepjes van 8 verdeeld en we doen elk ons deel in het vooropgestelde menu, onder leiding van Jordaanse chef. Ik mag vooral tomaten snijden, maar de sfeer rond onze tafel is echt wel heel erg goed. Er wordt gelachen, gedronken en vooral: er wordt aan een recordtempo tomaten gesneden: voor de Jordaanse saus voor 60 man. Het eten is heerlijk, de sfeer uitgelaten. Een prachtige afsluiter van deze bewogen dag.

Maar de nacht is nog jong!
Günther Neefs en zijn gitarist Davy zijn in de bar begonnen met een jam-sessie: samen met de luisteraars wordt het uitgebreide repertoire van de populaire muziek aangesneden. Er wordt gezongen en gelachen. En er wordt op de tafel gedanst. (Niet door mij uiteraard.) Dankjewel Günther en Davy: ik vergeet de pijn en ik zing volop mee, samen met de luisteraars.

Eén keer in bed kan ik de slaap niet vatten: ik weet niet goed hoe ik moet liggen, ik voel de pijn want de medicatie is uitgewerkt. Ik zie 15 keer hetzelfde nieuwsbulletin op Euronews en CNN en ik krijg nog een privé-concert van de man in de nabijgelegen moskee om 20 over 4 's nachts.

Tijd voor het gebed. Ik bid dat ik nog even wat kan slapen. Helaas, mijn voet zal waarschijnlijk niet in de richting van Mekka hebben gelegen.

Zondag 25 mei

Naar Jordanië...
Vandaag steken we de grens over (en de Rode Zee) om naar Jordanië te gaan. Ik weet niet veel van Jordanië: ik heb een collega die van daar afkomstig is, maar die is meer Vlaamse ondertussen dan Jordaanse. Ik weet dat dat land een bloedmooie koningin heeft. Noor. Ik ken de hoofdstad: Amman en ik weet dat Jordanië één van de zoveel wereldwonderen heeft: Petra. Na het ontbijt verzamelen we aan de bus om naar de haven te rijden voor de overzet. Blijkt dat er een Egyptische verwarring is ontstaan met de koffers die de mensen moeten meenemen voor deze tweedaagse uitstap. De koffers en vooral de verwarring rond de koffers blijkt een rode draad te worden in deze reis. Maar gelukkig verliest niemand zijn humeur. De vergissingen door de Egyptenaren gebeuren ook wel allemaal op een heel sympathieke manier en met een tandpasta-glimlach. Er is alweer grenscontrole, koffercontrole en er moeten nog stempels op de immigratiekaart. En dan kunnen we vertrekken met de boot –over de Rode Zee- naar Jordanië dus.

Land in zicht...
Saartje Vandendriesche kondigt voor het hele schip aan dat we aangekomen zijn in Jordanië. 'Ik zie een beach met palmbomen!'. Dat moet Aqaba zijn! Inderdaad. Opnieuw controle van de immigratiepapieren en opnieuw koffercontrole. Met wat vertraging kunnen we vertrekken naar Wadi Rum. We rijden door een onherbergzaam landschap met hoge rotsformaties. Er is alleen de weg, anders niets dan rotsen. Mooi maar vreemd. Nét of we op een andere planeet zijn beland. Uiteindelijk komen we aan in Wadi Rum: ooit het decor voor de film Lawrence of Arabia. Maar eerst de honger stillen daar in het plaatselijk restaurant. Héél erg lekker gegeten daar: voor het eerst gerechtjes gegeten die ik niet kende, salsa's op basis van yoghurt, sesamzaad en groenten bijvoorbeeld. Het was zelfbediening en ik had ook een stevige lepel opgeschept van wat ik dacht dat het tomatensaus zou zijn… Bleek dat dit een saus was van Rode pepers. Heel erg lekker, maar zoooo pikant.

De woestijn in...
En dan moeten we vertrekken voor een lange jeep-tocht door de woestijn en tussen de rotsen van Wadi Rum. Wadi Rum is te vergelijken met de Grand Canyon in de Verenigde Staten, alleen heb je hier geen diepe kloven. Maar Wadi Rum is ook het gevolg van jarenlange erosie van water, wind en zand.



Ik dacht dat de hitte daar niet te harden zou zijn, maar eigenlijk was de temperatuur best te dragen. Je had wel het gevoel dat er iemand constant met een haardroger in je gezicht blies. Warme lucht dus. Tijdens onze tocht maakten we ook een heel vreemd fenomeen mee: een zand-tornado. Ik denk niet dat dit de juiste benaming is maar het geeft alleszins weer wat het was. Voor onze jeep doemde een draaikolk van zand op en die waaide met een hele hoge snelheid onze kant op. Iedereen die in onze jeep zat was bedolven onder rood zand. En dat zand voelen in je gezicht was best pijnlijk. Ik weet het: er zijn veel ‘voors' en ‘tegens' over sluiers, maar ik begrijp nu wel dat die ook hel erg nuttig kan zijn. We stopten voor een thee in een bedoeïenentent in Wadi Rum. Ik blijf het vreemd om je dorst te lessen in de warme woestijn met een hete thee. De kruidenthee was echt wel verfrissend, zo bleek achteraf. Als de bedoeïenen het al niet meer weten wat je verfrist in de woestijn, wie dan wél? Er werden ook een paar dingen verkocht daar in die tent (ook bedoeïenen moeten hun kost verdienen): de kruiden waarmee je die heerlijke thee maakte en ook allerhande sjaals. Tussen de sjaals zat er een sluier die de vrouwen hier soms nog dragen. Het is een sluier die alleen je ogen laten zien. Ik heb hem even aangepast en ik denk dat het een hel moet zijn om zo de hele dag rond te lopen.



Dan leidden de jeeps ons naar een kloof tussen de rotsen. Het was echt super om dat allemaal te zien: terracottakleurige rotsen en zand in dezelfde kleur. Daarop het zonlicht. Heel speciaal.

Naar Petra...
Na het bezoek aan Wadi Rum rijden we naar Petra. Opnieuw door een rotsachtig landschap in beige- en grijstinten. Het heeft wel iets speciaals. Hier en daar is de streek al wat meer bewoond. Je ziet er huisjes, met in de tuin af en toe een kameel of een dromedaris. Maar met wat ik nu al van Jordanië heb gezien, lijkt het mij een dor maar mooi land. De huizen lijken hier allemaal nog in aanbouw, want er steken bovenaan nog ijzeren staven in de betonnen muren. Blijkt dat dat eigenlijk alleen maar is omdat de Jordaniër heel voorzienig is: ze dromen allemaal van een tweede verdieping op hun huis, maar meestal blijft het bij dromen.
We rijden over bergen en dalen en ons doel is Petra: een wereldwonder. En dat kunnen we morgen zien. Eigenlijk zijn we allemaal gelukzakjes.

Zaterdag 24 mei...
Geslapen als een roos en een marmot samen. Vroeg uit de veren voor het ontbijt en dan een officiële kennismaking met onze medereizigers. Ik val van mijn stoel als ik hoor dat ik eigenlijk niet in Afrika ben maar in Azië! Mijn eerste keer Azië en als Davy van Neckermann mij dat niet had verteld, dan had ik het niet eens door. Het heeft alles te maken met een breuklijn in de aardkorst: twee aardplaten schoven in een ver verleden Tsunami-gewijs over mekaar en vormden op die manier de Rode Zee. Wetenschappers lachen zich nu ook een breuk waarschijnlijk met mijn simplistische uitleg, maar het is toch wel min of meer zo gegaan.
En dan een vrije dag. Heerlijk. Een zonnebril is hier onontbeerlijk: zo'n fel licht. Ik heb ooit al een zonneslag gehad en ik heb mezelf beloofd dat dit mij geen tweede keer zal gebeuren. Daarom heb ik eerst nog een zonnewerende lipstick gekocht bij de plaatselijke apotheker. Ik kan bij deze temperaturen niet genoeg op veilig spelen. De apotheker is heel erg vriendelijk... iets té vriendelijk. Cliché nummer twee is ook hiermee bevestigd: Egyptenaren houden van blond. En niet alleen de Egyptysche apothekers. Ook het personeel in het hotel. Charmeurs, maar ik laat het mij welgevallen. Het is vakantie! En tijdens een vakantie lokt natuurlijk ook het zwembad. Heerlijk verfrissend. Voor de rest heb ik een beetje gelezen, gezwommen, wat met de mensen gepraat van onze groep. 's Avonds moeten we ons opmaken voor een filmvoorstelling: Indiana Jones en the last crusade. Natuurlijk! Want morgen staat de mysterieuze stad in roze rotsen gehouwen op het programma: Petra! En waar speelt zich de finale af van 'the last crusade'? In Petra. Een leuk opwarmertje, maar dat is niet echt nodig. Het is hier warm genoeg. Ik zie ontzettend uit naar morgen. Om één van de wereldwonderen te kunnen aanschouwen, maar ze drijven de spanning op. Morgen eerst op weg naar Petra de woestijn Wadi Rum verkennen (remember Lauwrence of Arabia) en dan pas 's avond aankomen in Petra: de roze stad zal voor zondag zijn.

Vrijdag 23 mei...

Het Vertrek
Om 14u30 verzamelen we aan de balie van Neckermann in Zaventem: 40 luisteraars van radio 2, de ploeg van Radio 2, Günther Neefs en gitarist Davy en de hele filmploeg van Vlaanderen Vakantieland onder leiding van Saartje Vandendriessche. Het is even onwennig: zoveel mensen die je niet kent, maar ondertussen ben je druk bezig met inchecken en 100 keer aan het nakijken of je wel degelijk je identiteitskaart bij je hebt en je pasfoto's voor de immigratiekaart.

Na 100 keer checken weet je wel zeker dat je alles bij je hebt. Hoewel: zonnebril vergeten (ligt nog thuis op de kast) en sandalen ook vergeten. Liggen nog in de schoenenkast. Dit mag geen probleem vormen want voor de rest ben ik gewapend als Laurence of Arabia die de woestijn intrekt.

Het inchecken verloopt wat chaotisch: niet moeilijk als je weet dat we, met de Radio 2-ploeg en de filmploeg van Vlaanderen Vakantieland, voor honderden kilo's aan technisch materiaal mee hebben. Dit wordt vakkundig apart gehouden en eerst gaat de persoonlijke bagage op de band. Ik merk dat ik een record heb verbroken: slechts 16,3 kilogram bagage: zo goed heb ik nog nooit gepakt! Toch nog in de tax-free een zonnebril gekocht en later zal blijken dat dit een heel goed idee was.

De Vlucht
Ik zit naast Saartje Vandendriessche in het vliegtuig en zij neemt haar rol als entertainer met verve waar: ze vertelt moppen over een Deen, een Belg en een Nederlander die elk hun eigen bier drinken... zegt de Deen tegen de Belg... En plots weet ze het niet meer. We zullen nooit weten wat er met de Deen, de Belg en de Nederlander gebeurde...Hilarisch. Toch nog even een tukje ook tussendoor en dan tijd voor een avondmaal. Ik moet zeggen: Vliegtuigen staan nu eenmaal niet bekend voor hun hoogstaande gastronomische faciliteiten, maar ik heb nog nooit zo lekker gegeten op een vliegtuig. Kip met puree en als toetje Belgische chocolade. Lekker! Voor we het weten zijn we 4u20 verder en landen we –met een kleine huppelbeweging- in Taba.

De Landing
De vlieghaven in Taba is een klein vliegveldje, dat vroeger dienst deed als militaire basis. Ooit ging het er in deze regio heet aan toe, maar de Camp David-akkoorden maakten er een einde aan en Taba is nu een vredige en rustige plek aan de Rode Zee. De militaire basis is nu een toeristische luchthaven geworden.
En dan is het tijd voor onze immigratiepapieren en om onze pasfoto's boven te halen. Dit verloopt wat chaotisch, maar toch snel. Het valt me op dat ook hier weer clichés moeten bevestigd worden: 95% van de Egyptenaren draagt een snor. (Ik heb het nu over de mannen). Klaar dus om onze bagage van de band te halen. Ook dat verloopt heel snel. Maar waar zijn de koffers met het technisch materiaal? Na wat over en weer getelefoneer komen we tot de vaststelling dat die nog in Zaventem staan. Oeps. We hadden het kunnen voorspellen. Gelukkig hebben we toch nog opname-apparatuur die in andere koffers stak en hebben de mensen van de filmploeg hun dure camera meegenomen in het vliegtuig. De technische bagage wordt met een andere vlucht naar Taba gebracht. Maar dat is niet voor vanavond. Voor morgen dus. Misschien. Inch Allah...

Het Hotel
Na een transfer van 40 minuten worden we door bussen naar het hotel The Three Corners El Wekala gebracht. We worden ontvangen door een dertigkoppig ontvangstcomité en verwend met een cocktail, broodjes en canapés voor de hongerigen. En dan nog een terrasje en een frisse pint in een zwoele temperatuur. Het doet deugd. Van op het terras heb je een prachtig uitzicht: je ziet de kust van Jordanië, Israël en Saoudie Arabië. Enfin: je ziet toch de lichtjes want ondertussen is het al heel erg donker. We hebben ook een sterrenkundige mee op reis, Werner van sterrenwacht Urania in Hove, en die weet ons te vertellen dat Egypte een natte droom is voor de mensen die van sterren houden: Sterren kijken in de Sinaï-woestijn zou de max zijn. Dat heeft te maken de droge lucht en het gebrek aan lichtvervuiling. En inderdaad: prachtige sterren gezien. Je kan ook jupiter zien: die stond schalks links van de maan te schitteren. Geweldige verhalen heeft die Werner! Hij is een heel interessante en gepassioneerde reisgezel. Maar dan weegt de reis door en iedereen verlangt naar zijn of haar bed. Maar eerst uitzoeken hoe de airco in de kamer werkt want die is echt wel nodig om hier de nacht op een comfortabele manier door te brengen.

EXTRA

Greta, een Vlaamse madam in Egypte
Al meer dan 15 jaar maakt Greta Sinnaeve deel uit van het dagelijkse leven in het bedoeïenendorp Nuweiba - El Mezzeina. Een hele week lang volgen we haar belevenissen in het land van de farao's.

Vrijdag 30 mei
Greta steekt vandaag de grens met Jordanië over om een bezoek te brengen aan het 8ste wereldwonder: Petra! Het is een aantal jaar geleden dat ze er nog was en ze is wat ontgoocheld: de site is veel toeristischer geworden en het mysterieuze is weg. Desalnietemin genieten Greta en haar collega en vriendin Heidi intens van de schoonheid van Petra. Ze maakt een praatje met een paar Vlaamse toeristen die ze tegenkomt, met kinderen die iets willen verkopen en met mannen die haar een ritje te paard willen verkopen. Een onvergetelijke ervaring.

Donderdag 29 mei
Greta is vandaag uitgenodigd door haar bedoeïense vriendinnen Nora en Faroedja voor een koffieklets bij hen thuis. Bij een klein kopje straffe Turkse koffie wordt er bijgepraat over vrouwelijke aangelegenheden: kleine probleempjes, het huishouden, de mannen, maar ook over lingerie en hoe ze hun man verleiden! Vóór Greta vertrekt laat ze ons haar schooltje zien. Elke middag van 16 tot 18 uur nodigt ze de kinderen van het dorp uit om bij haar te komen leren leren. En ook al lijkt het niet écht op een school, het project is een succes!

Woensdag 28 mei
Vandaag gaat Greta op bezoek bij een bedoeïenenfamilie in de woestijn. Ze wordt -zoals altijd- met open armen ontvangen, zowel door de vrouw des huizes als door de kleine geitjes. Er wordt bedoeïense thee gezet en het 'winkeltje' met bedoeïense souvenirs wordt uitgestald.

Dinsdag 27 mei
Er moeten boodschappen gedaan worden. Greta heeft haar vaste adresjes voor groenten en fruit. Watermeloen gaat ze kopen in Mina, de havenwijk van Nuweiba. Voor de andere 'specialiteiten' trekt ze steevast naar het Medina-gedeelte van het dorp. Daar zijn een aantal winkels waar ze terecht kan voor tomaten, aardappelen, perziken én zelfs aardbeien. Maar voor ze kan gaan winkelen, moet ze tanken. En ook dàt is een avontuur op zich!



Maandag 26 mei
Het typisch bedoeïense ontbijt ziet er helemaal anders uit dan ons continentaal ontbijt. Geen gebakken eitjes, geen vette croissants,... maar een gezonde selectie typische specialiteiten. Vóór het ontbijt moet er ook eerst brood gebakken worden. En ook dàt ziet er anders uit dan in onze bakkerij. Tijdens het ontbijt komen we ook een en ander te weten over haar project voor duurzame ontwikkeling: jonge en iets minder jonge toeristen laten kennismaken met het authentieke Egypte om op die manier de plaatselijke bevolking van een inkomen te voorzien. Ze heeft haar onderkomen bij de Rode Zee 'Ghannah lodge' gedoopt.

Meer info: www.ghannahlodge.net

Vrijdag 23 mei 2008: Van ijssalon tot hotelimperium
Vandaag vertrekken Cathérine Vandoorne en een pak Radio 2-luisteraars naar Egypte en Jordanië. Hun gastheer is hoteleigenaar Christophe Lambrecht van The Three Corners-hotelketen en die kwam de Madammen alvast opwarmen.

Christophe begon zijn carrière in Egypte met 20.000 dollar en een one way-ticket die hij van zijn vader had gekregen. Daar begon hij een ijssalon in Hurghada mee, toen nog een klein vissersdorpje dat nog niet gekend was. Er waren in die tijd in die regio slechts twee hotels, nu zijn er zeker duizend! Na ijs kwam er een restaurant en daarna een eerste hotel. Intussen runt de familie Lambrecht al 11 hotels in Egypte. De luisteraars en medewerkers van Radio 2 logeren de komende week in het Three Corners El Wekala Golf Resort van Taba Heights, aan de Rode Zee. Van daaruit kan je 4 landen zien: Israël, Jordanië, Saoudi-Arabië en Egypte zelf natuurlijk.

>> Herbeluister deel 1 van de reportage over The Three Corners-hotelketen
>> Herbeluister deel 2 van de reportage over The Three Corners-hotelketen
>> Herbeluister deel 1 van de reportage met Greta
>> Herbeluister deel 2 van de reportage met Greta
>> Herbeluister de update van de Radio 2-reis vanuit Petra
>> Herbeluister deel 3 van de reportage met Greta
>> Herbeluister de update van de Radio 2-reis van woensdag
>> Herbeluister deel 4 van de reportage met Greta
>> Herbeluister deel 5 van de reportage met Greta

Bekijk het 'Reisnieuws'-archief van De Madammen

Klik hier en stuur naar een vriend

>> Over Mars
>> Met Jean Blaute op stap in New York
>> Carnavalssteden
>> Oman, Dubai, Saudi-Arabië
>> Tips voor Spanje
>> Cruises
>> Kerst in eigen land
>> Waarom Oostenrijk, Duitsland en Zwitserland zo van Kerst houden
>> Een cadeaumand met streekproducten
>> Kerst elders
>> Volks, gezellig Brussel
>> Romantische wintersteden
>> Londen = kerstshopping
>> Culireizen
>> De Week van de Jaren '70