Genieten van de mooiste melodieën, van een spannende quiz en het antwoord vinden op de vraag: waar, wanneer en met wie voel je je in de zevende hemel? Zingend Vlaanderen krijgt een streng maar rechtvaardig rapport van de Radio 2-luisteraars. Sabine Hagedoren en Frank Deboosere maken het mooie weer.
Honderden luisteraars stuurden een boodschap om Christel Van Dyck veel sterkte te wensen in haar strijd tegen borstkanker. Christel wil iedereen bedanken met deze brief.
Lieve mensen,
Vorige week kwam collega Filip Pletinckx bij me op bezoek, met een grote kaft onder de arm. “Toch geen werk bij zeker”, grapte ik. Want ik ken hem ondertussen al zo’n beetje. “ Daar staat mijn hoofd nu niet naar“.
“Je zal er zeker je werk aan hebben,“antwoordde hij met een al even grote glimlach. “Maar ik denk dat je er heel blij mee zal zijn.“
De schat, … hij had al jullie boodschappen van op de website verzameld, uitgeprint en gebundeld . Een dik pak vol lieve wensen, troostende woorden, pakkende getuigenissen . Zoveel vriendschap, zoveel emotie, zoveel medeleven. En dat allemaal voor mij ?
En oeps,… ja hoor, daar waren ze weer, die tranen. Die zitten de laatste tijd nu eenmaal op vinkenslag en voor je het goed en wel beseft hebben ze weer een verrassingsaanval uitgevoerd.
Maar je hebt veel verschil in tranen. Deze waren van de goeie soort: tranen van ontroering. Je hebt er ook van angst en van onmacht. Tranen van woede ook, maar die zijn me bespaard gebleven.
Ik heb me ook nooit afgevraagd: “Waarom ik ?“. Integendeel, toen de dokter me het slechte nieuws meedeelde, dacht ik meteen: “Waarom ik niet ?“. We zijn met zovelen. Eén op negen vrouwen,volgens de officiële statistieken. Eén op acht misschien ondertussen al wel, volgens mijn dokter. Maar vier op vijf vrouwen geneest.
“Jij met je cijfertjes,“ zegt mijn dokter. “Je hebt kunstgeschiedenis gestudeerd en nu ben je bijna maniakaal met getallen bezig.“
Hij heeft gelijk. Maar die cijfers zijn voorlopig mijn enige houvast, al de rest is drijfzand. Hoeveel procent kans heb ik om te overleven ? Hoeveel bedraagt de winst nu blijkt dat mijn lymfeklieren smetteloos zijn …? Ik moest het allemaal weten. Een precies getal graag, liefst met twee cijfers na de komma.
Maar zo makkelijk laat een kanker zich niet in een hokje duwen, dat weet ik ook wel. Het is voor mij alleen maar een manier om ermee om te gaan , om de angst en het verdriet te kanaliseren.
Want ik ben bang, natuurlijk ben ik bang. De dokters zijn nochtans mild geweest en hebben me een mooie 'score' gegeven. En ik geloof hen. Meestal toch. Alleen in dat donkere uur van de nacht, tussen 2 en 3, wanneer een mens zich al eens eenzaam voelt, slaat de twijfel soms toe. “Niet aan toegeven, denk ik dan … Het komt allemaal goed.“
Maar voor het zover is, moet er nog veel gebeuren; chemo, bestralingen … Ik zal misselijk worden, mijn haar verliezen, allergisch zijn aan bepaalde geuren en smaken, wondjes krijgen in mijn mond, spieren zullen pijnlijk aanvoelen … een hele waslijst aan kwalen. Dat heb ik toch geleerd uit de verhalen en getuigenissen van mensen die het allemaal al doorstaan hebben.
“Je moet je daar niet op blind staren,” wordt dan ook gezegd. “Iedereen reageert anders op de behandeling.” Goed mogelijk, maar ik ben toch maar het liefst op het ergste voorbereid. Dan kan het alleen maar meevallen. Ik zal me wél schrap zetten, want ik wil mijn gezonde lichaam terug. En als er nog één verdwaalde tumorcel in op stap is, dan gaat die eraan. Onverbiddelijk.
Ik neem jullie vriendschap wel mee op die moeilijke dagen, als een zacht en warm dekentje waarin ik me eventjes kan verstoppen.
Voor al die mails, kaartjes en telefoons… DANK JE WEL.
Met heel mijn hart,
Christel.
Stuur Christel een steunberichtje
