Een tijdje geleden verscheen via de Poppuntnieuwsbrief een oproep tot deelname aan ‘Schrijf er maar één’. Als ambitieuze songschrijver gehoorzaamde ik braaf en na enkele muisklikken was mijn digitale inzending verstuurd.

Een week of twee later ontving ik een voicemailberichtje van Rob Renckens (van Radio 2 Limburg) die zei dat ik bij de Limburgse finalisten hoorde. Hij nodigde me uit in het Radio 2 Limburggebouw waar ik de enige echte Sabien Tiels tegenkwam. Als ik het goed had begrepen, was zij een soort van songscrijversvertegenwoordiger/meter.

Starstruck was ik niet. Sabien Tiels bleek echter wel een toffe griet te zijn die mijn liedje wel kon smaken. Enkel en alleen maar om alle juiste redenen dan nog. Oh ja, en ik mocht met haar op de foto. Wat plezant was. Want ze voelde echt fijn aan. Knuffelgewijs dan. Ik weet niet of mijn medekandidaten dat durven beamen maar ik kreeg wel een vaag vermoeden toen ik naar de uitdrukkingen op hun gezichten keek. In ieder geval, na een korte babbel met Kaat Mendonck (die ik volgens mij ooit wel ergens eerder had ontmoet) keerde ik huiswaarts, wachtend op een nieuw voicemailberichtje van Rob Renckens.

Rob werd om één of andere illustere reden uit zijn boodschappersfunctie ontheven en vervangen door een immer sympathiek klinkende Kristel Waegemans. En ook zij had goed nieuws. Ik hoorde bij de vijf nationale finalisten. Zodus moest ik een dagje vrij nemen om naar het VRT-gebouw in Brussel te rijden voor een interviewtje. Die dag is nu aangebroken. Fijn dat ik Sabien Tiels nog eens zal zien. Wie weet mogen we nog eens samen op de foto ofzo. Ik verdenk Eva De Roovere er trouwens ook van verre van een slechte fotopartner te zijn.
Knuffelgewijs dan.

Marco Zanetton

Meer over Marco Zanetton

Stuur naar een vriend

Print dit artikel