Gui Polspoel in De Rotonde: "Mijn ouders waren van de generatie die geen liefde toonde. Al geloof ik wel dat ze me graag zagen"

zondag 15 maart 2020 - 10:00
"Mijn ouders waren van de generatie die geen liefde toonde", vertelt journalist Guy Polspoel aan Christel Van Dyck in De Rotonde. "Emotie tonen was een teken van zwakte. Het was ook de generatie die één, soms zelfs twee oorlogen had meegemaakt. Ik ben ervan overtuigd dat mijn ouders ons graag zagen, maar op hun manier. Echte tederheid, een knuffel, dat hoorde er niet bij."

Later ging hij op zoek naar, ja, naar wat? "Het is moeilijk te definiëren. Geborgenheid? Tederheid? Het gaat om je veilig voelen bij iemand, een goed contact hebben. Als er geen vriendschap is, kan er ook geen liefde zijn. Dat is toch zo voor mij. Liefde van in de schlagertjes, dat is echt flauwekul."

Scheiden is een mislukking

Uiteindelijk is Gui twee keer getrouwd. "Ik zie trouwen als de bevestiging dat het goed gaat tussen twee mensen. Dat heeft niets te maken met wat het vroeger was, met de gelofte 'tot de dood ons scheidt'. Nu zijn er samenlevingscontracten, maar als je toen niet trouwde en je had kinderen dan zat je met een boel miserie. Trouwen was een praktische oplossing."

Gui is twee keer getrouwd én twee keer gescheiden. Ziet hij dat als een nederlaag? "Ik gebruik niet graag het woord 'nederlaag', dat doet aan een gevecht denken. Maar zelfs al was ik in één geval blij dat het gedaan was, een scheiding geeft geen goed gevoel. Ik spreek liever over een mislukking." 

"En er blijft altijd een portie bitterheid over. Je bent toch alles kwijt: je vriendje, je maatje, allemaal weg. En op zich maakt het ook niet zoveel uit of je zelf weggaat of verlaten wordt. Het gaat over wie gaat het initiatief nemen, want meestal weten koppels wel dat hun verhaal op zijn einde loopt." 
 

Gelukkig hebben we allemaal een abonnement op Anderlecht en zien we elkaar dus bij elke thuismatch!

Alleen zijn is geen probleem voor Gui, "Als het niet te lang duurt. Ik wandel graag in mijn eigen hoofd." Maar eenzaam is hij niet. "Maar je ziet wel heel veel eenzaamheid. Het is op de mensen hun aangezicht af te lezen."

Afwezige papa 

"Het begin van de jaren 70 kan je een beetje vergelijken met de huidige periode. Het was de tijd van de eerste golf met onheilspellende berichten over de toekomst van de aarde en de mens. De wereld was naar de knoppen. Er was ook de Koude Oorlog, de wapenwedloop. Toen heb ik soms gedacht: mag je nog wel kinderen op de wereld helpen zetten. Wat doe je die kinderen aan? Hoe zal hun toekomst eruit zien?" 

En toen viel de bom niet en werd Gui papa van twee kinderen. "Een afwezige vader, dat wel. Ik was zo druk bezig, ik was zo gepassioneerd dat ik echt werd opgevreten door mijn beroep. Dan zie je je kinderen niet zo vaak natuurlijk. En toen ik scheidde waren ze 5 en 7, ja, dan zie je ze nog minder. Maar ik was mij daar niet van bewust dat ik een afwezige vader was. Je doet maar voort, hé. Ik zat echt in een maalstroom van werken, gepassioneerd werken. Ik ben nooit opgestaan met het gevoel 'ik móet gaan werken vandaag'. Nooit." 

Ook nu zien ze elkaar niet zo vaak. "We wonen op zo'n 100 kilometer van elkaar en zij hebben natuurlijk ook een druk leven. Het doet mij een beetje aan mijn eigen situatie denken. Maar gelukkig hebben we allemaal een abonnement op Anderlecht en zien we elkaar dus bij elke thuismatch!"

Aanbevelen via mailSturen via mail

het gezegd heeft!