Mantelzorger Marie Madeleine: “Als mijn werk stilvalt en ik zet me in de zetel, overvalt het eenzaam zijn me”

dinsdag 23 juni 2020 - 08:06
Marie Madeleine Bossant is 62 jaar oud. Ze is al heel lang mantelzorger voor haar man, Eddy (64). Normaal krijgt ze daar hulp bij, maar door de coronacrisis heeft ze het een hele tijd alleen moeten doen.

“Als men vraag hoe het met me gaat, antwoord ik bijna altijd: ‘Goed’. We proberen positief te blijven. Het is een lange weg geweest met vallen en opstaan. Met veel kwaadheid, woede, en machteloosheid. Uiteindelijk maken we van elke dag een mooie dag. En we proberen eruit te halen wat er nog in zit. Dus ja, ook vandaag gaat het goed.”

Jongdementie

“We kregen de diagnose toen hij 50 werd. De grond onder je voeten zakt weg. We wisten al een tijd dat er iets niet pluis was. We konden onze vinger er niet op leggen. Uiteindelijk wisten we wel wat er gaande was. Eerst ben je blij omdat je weet was het is. Daarna besef je dat je er niets aan kan doen. In het begin dachten we nog: ‘We gaan er samen tegen vechten’, maar zo werkt het niet… Er is niks aan te doen. Ook het ‘samen’ valt snel weg… Je raakt je partner kwijt. Zij glijden verder af van de werkelijke wereld. Het lukt voor hem niet meer om daar verder tegenin te gaan.”

“Hij verblijft nog steeds thuis en dat wil ik zo houden. Ik vind het belangrijk voor iemand met jongdementie dat die in een vertrouwde omgeving kan blijven en ook verzorgd wordt door iemand vertrouwd. Ik wil het dus zo houden. Ikzelf heb sinds de diagnose, 14 jaar geleden toen hij 50 werd, nog zo lang mogelijk doorgewerkt. Uiteindelijk werd het wel onhoudbaar. De combinatie met mijn werk was te zwaar. Soms kan je werk een uitvlucht zijn en kan je de knop omdraaien. Maar ik werkte in de zorg, en thuis werkte ik ook in de zorg. Dat was te veel.”

Wat als ik ziek word? Wat gebeurt er dan? En met hem? Dat is mijn grootste angst.

Marie Madeleine

Hulp en assistentie

“Normaal komen er twee mensen over de vloer. Nu staat die hulp ‘on hold’. Dat wil zeggen dat alles op jouw schouders alleen valt. Die mensen komen aan huis om de zorg te verlichten. Hun werk zijn alle taken rond Eddy: wassen, eten geven, aankleden, naar activiteiten gaan, wandelingen maken, … Zij helpen mij bij alles, waar het ook maar kan. Je kan het werk dan delen. Ik mis nu echt wel een paar extra handen.

“Ik heb wel zélf beslist om de assistentie voorlopig te stoppen. Ik wil geen corona in mijn huis. Dat lelijk beestje. Ik wou het even alleen proberen, en het lukt wel. Maar het is zwaar. Het is echt niet makkelijk, maar moeilijk gaat ook. Ik heb het er allemaal voor over. Wat als ik ziek word? Wat gebeurt er dan? En met hem? Dat is mijn grootste angst. Daar kan ik niet aan denken.”

Op tijd en stond ventileren

“Ook mentaal is het moeilijk. Het is stil in huis. Mijn man en ik hebben verbaal geen contact meer met elkaar. Hij zegt niets meer op dit moment. Gelukkig is er nog de muziek. Dat maakt wel dat ik soms eenzaam ben, ook al is mijn partner er. Als mijn werk stilvalt, en ik zet me in de zetel, dat is het moment waarop het eenzaam gevoel me overvalt. Op dat moment durf ik niet teveel na te denken over wat er allemaal kan misgaan. Da’s een heel beangstigend gevoel. Ik wil positief zijn en blijven.”

“Ik heb wel een plek om te ventileren, om stoom te kunnen aflaten. Dat is vzw Het Ventiel. Op normale dagen organiseren zij dagactiviteiten voor Eddy, maar ook voor mij. Zo kunnen we allemaal eens ventileren, babbelen, gezellige dingen doen samen. Normaal gaan we daar wekelijks heen. Dat is nu niet het geval. We hebben wel een ‘babbelbox’ via het internet, maar ik ga heel blij zijn als we daar weer heen kunnen. Het einde mag in zicht komen”, besluit Marie-Madeleine.

Aanbevelen via mailSturen via mail

het gezegd heeft!