Pendelaar Sofie: "Waarom lopen pendelaars mee met de deuren als de trein aankomt? Belachelijk én nutteloos volgens mij!"

woensdag 4 december 2019 - 16:56
Sofie is een pendelaar. Ze reist gemiddeld 4 dagen per week van haar woonplaats in Wervik naar haar werkplaats in Brussel. Eén treinrit duurt 1 uur en 37 minuten. In theorie. In de praktijk is dat altijd langer. Sofie is ook een kritische consument. Ze werkt voor De Inspecteur op Radio 2. Een kritische, pendelende consument. Dat geeft vaak vonken. Maar het levert vooral inspiratie op. Voor haar, voor jou en voor de NMBS en Infrabel.

Het is een raar fenomeen: wanneer de trein aankomt, loopt iedereen mee met de deuren.  Een gek gezicht ook. Iedereen loopt mee in de rijrichting van de trein, niemand die in de andere richting loopt om daar een deur te vinden. Er zijn er daar nochtans ook.

Niemand weet wanneer en waar de trein precies tot stilstand komt. Dus soms blijven mensen meelopen met de trein. Ze denken dat hij gaat stoppen, maar dat doet hij niet.

Dat is zeer grappig als je het vanop een afstand bekijkt. Ik denk dat sommige treinbestuurders speciaal extra veel tijd nemen om te stoppen, en op het laatst nog heel langzaam doorrijden. Je moet ze dan eens zien: meelopen, stoppen, vertragen, verder lopen,… Verwarring en stress alom.

Nutteloos

Volgens mij is meelopen met de deuren, naast belachelijk, gewoon ook erg nutteloos. Als je blijft staan, stopt de deur meestal gewoon voor je neus. Je moet het echt eens proberen.

Er zijn heel veel deuren aan 1 trein. Ik snap soms niet waarom mensen precies die ene deur willen. OK, soms heb je met iemand afgesproken in een bepaalde wagon. Dan wil je natuurlijk de deur van die wagon hebben. Dat snap ik. Maar het lijkt soms wel of iederéén heeft afgesproken in een bepaalde wagon.

Ik bekijk het fenomeen telkens weer. De trein komt aan, mensen zetten zich in gereedheid: boekentas stevig in de hand, kijken naar de trein, en -jah!- op het juiste moment meelopen met de uitgekozen deur. Het lijkt wel alsof ze op de trein moeten springen, alsof ze mee moeten zijn met de cadans van de trein.

Ik blijf altijd gewoon staan. Ik sla iedereen gade. Ik lig vaak net niet in een deuk. En dan stopt de trein. Meestal met de deur voor mijn neus.

Wie op de knop duwt, mag als eerste opstappen. Het zou een pendelaarswet moeten zijn. 

Pendelaar Sofie

Niet eerlijk

En dan staan ze daar, opeengepakt voor de deur. De primus van de klas staat helemaal vooraan, centraal voor de deur, klaar om in de trein te springen van zodra de deuren open gaan. Alleen is hij afhankelijk van de goodwill van de pendelaars die hij zojuist verdrongen heeft, al dan niet met het nodige ellebogenwerk. Want de knop om de deur te openen, bevindt zich aan de zijkant.

Ik vind dat niet eerlijk. Ik vind: als je de deur opent, mag je als eerste op de trein stappen. Dat vind ik. Het zou een regel moeten zijn. Een pendelaarswet. Maar pendelaars willen vaak maar één ding: het beste plaatsje in de beste wagon. Via de juiste deur.

Alle andere verhalen vind je op Sofies website

Je kan ook haar Facebookpagina leuk vinden!

Aanbevelen via mailSturen via mail

het gezegd heeft!