Sven Pichal over het verlies van zijn moeder: "Ze belde me als eerste toen ze wist dat ze ziek was"

woensdag 25 september 2019 - 11:00
Anja Daems trok erop uit in Antwerpen samen met radiocollega Sven Pichal. Hij nam haar mee naar de boekwinkel 't Stad Leest. Een plek met een wrange herinnering voor Sven.

"Het is een bijzondere plek geworden. Twee jaar geleden had ik een weekendje voor mezelf. Mijn man was in het buitenland, de kinderen waren bij de tante, dus ik was hier mijn weekend begonnen, in de boekwinkel. Ik dacht 'heerlijk, eindelijk een weekend voor mezelf'. Tot ik plots telefoon krijg van mijn moeder. Ze vertelde al huilend dat ze op de spoed zat in Wilrijk. Ze had problemen met haar evenwicht, en nu bleek het toch iets ernstigs te zijn. Dat was heel raar. Ik had het heerlijke gevoel van de start van het weekend, met een boek in de hand en plots komt die telefoon. Ik weet niet meer hoe ik de winkel ben buiten gestapt. Ik weet wel dat ik niet veel later achter het stuur zat, al huilend. Gigantisch gevaarlijk natuurlijk, maar ik wou zo snel mogelijk in het ziekenhuis zijn. Dat is een moment dat er veel veranderd is, want het ging om mijn supersterke moeder. Dat was heel bizar."

"De Moeder Theresa van Hoboken"

De diagnose was kanker. Een jaar na het telefoontje in de boekwinkel was ze er niet meer. "Het was heel onverwachts dat ze ziek werd. Ze was superactief, ze fietste overal naartoe, ze hielp iedereen. Ze was een beetje de Moeder Theresa van Hoboken. Mensen zagen haar graag. Mijn vader was al gestorven aan kanker, ook in de familie waren er nog wel wat anderen die de ziekte hebben moeten overwinnen. Dus, dan denk je, 'dit komt er toch niet nog eens bij?'. Het was echt een harde klap."

Svens mama belde hem als eerste met het nieuws. "We waren altijd heel erg close. We schreven vroeger ook altijd briefjes naar elkaar als we het moeilijk hadden. We konden goed aan elkaar vertellen hoe we ons voelden. Ik had soms zelfs het gevoel dat we té close waren. Toen ik 18 was, hertrouwde ze. Ze vertelde me daar héél véél over. Als je dan zelf op het einde van je puberteit zit, dan zeg je 'komaan moeder, niet overdrijven, ik hoef niet alles te weten'.(lacht) Ik denk dat ze dat wel fijn vond dat ze dat kon met mij."

"Blijft moeilijk om te vatten"

"Mijn moeder was er altijd, met de patatjes, met de briefjes, ze was er bij de goede en slechte dingen. Ze kwam hier zitten op de studienamiddagen van de jongens bij hun eerste examens. Ze had dan de snoeppot bij die wij ook kregen als kind toen we moesten blokken. Je kan niet geloven voor hoeveel dingen je haar nog nodig hebt, als dat plots wegvalt. Ook voor de kleine dingetjes om de kinderen mee te koesteren. Het blijft moeilijk om te vatten."

Aanbevelen via mailSturen via mail

het gezegd heeft!