Klinisch psychologe Nina Mouton: "Mild ouderschap begint met mild zijn voor jezelf"

vrijdag 6 maart 2020 - 11:39
'Mild Ouderschap', het boek van psycholoog en psychotherapeut Nina Mouton, gaat amper één week na de publicatie al in tweede druk. Ook haar lezingen in heel Vlaanderen lopen vol. Maar hoe begin je aan 'mild opvoeden'?

"Het gaat over mild zijn voor je kind, voor je omgeving, maar vooral ook voor jezelf. Zelfzorg is ook een belangrijk deel in mijn boek. Vaak is je buikgevoel als moeder of vader ondergesneeuwd door goedbedoeld advies of alles wat je zelf allemaal al meegemaakt hebt. Mijn boek is een leidraad om dat gevoel terug te vinden."

"Straffen staat een diepe verbinding met je kinderen in de weg. Ze worden niet alleen bang van de straf, maar ook van jou als ouder."

Er werd de afgelopen dagen al heel wat gezegd en geschreven over de 'niet straffen en belonen'-aanpak van Mouton. "Dat wil ik toch graag even nuanceren. Nu lijkt het alsof ik ouders in de hoek zet die zo te werk gaan. Dat is zeker niet de bedoeling, ik wil niet oordelen. Straffen staat een diepe verbinding met je kinderen in de weg. Ze worden niet alleen bang van de straf, maar ook van jou als ouder. Dat kan niet de bedoeling zijn."

"Mijn kinderen zijn ook amper onder de indruk als ik hen straf", vertelt Siska. "Dat is het nadeel van straffen. Als het niet werkt, moet je steeds hardere en betere straffen uitvinden. Als je kinderen klein zijn, gaat dat nog wel, maar bij oudere kinderen wordt dat moeilijker. Door je kind te straffen, straf je ook jezelf als ouder. Stel dat je de gsm van zoon- of dochterlief afneemt. Maar dan moeten ze alleen met de fiets naar school. Je hebt hun gsm afgenomen, dus ze kunnen niets laten weten in geval van nood. Daardoor ben jij als ouder dan weer super ongerust. Dat is ook niet bevorderlijk."

"Het is oké om boos, bang of verdrietig te zijn. We hebben zelf vaak geleerd om bang te zijn van gevoelens"

"Wanneer wij overmand zijn door emoties, zijn zij dat vaak ook. Als we afstand nodig hebben, ademruimte, gaan we vaak onze kinderen afzonderen door ze in de hoek te zetten of een time-out te geven. Terwijl je beter zélf even een time-out neemt. Als je zelf rustig bent, kan je je beter verbinden met je kind. Ga naast hen zitten en erken hun gevoelens. Het is oké om boos, bang of verdrietig te zijn. We hebben zelf vaak geleerd om bang te zijn van gevoelens en dat we dat vooral snel moeten oplossen. Je mag op zoek gaan naar een oplossing, maar niet wanneer emoties nog de bovenhand hebben. Ga samen op zoek naar een oplossing als de situatie gekalmeerd is. Ga op zoek naar wat je kind nodig heeft en waarom de emoties zo allesoverheersend zijn."

Ook wanneer je kind ligt te krijsen op de vloer in de supermarkt? "Ook daar. Sluit jezelf op in een spreekwoordelijke bubbel met je kind. Probeer niet te focussen of andere mensen oordelen of naar jullie kijken. Dan ben je je aan het verbinden met de omstaanders, en niet met je kind. Je weet ook niet of mensen oordelen! We hebben zo'n situatie allemaal wel eens meegemaakt." Een subtiele knipoog naar de ouder kan dan als een schouderklopje dienen. Dat doet zoveel deugd! "Erken de gevoelens van je kind. Als volwassene begrijp je dat je niet alles kan krijgen in de supermarkt. Als kind niet, dat is effectief frustrerend. Probeer hen uit te leggen waarom dat zo is als ze terug wat rustiger zijn. In het heetst van de strijd horen ze jouw uitleg niet."

Aanbevelen via mailSturen via mail

het gezegd heeft!