Column: Janine, regenboogmevrouw

maandag 2 april 2018 - 16:36
Janine
Ik wil graag mijn plekje in de wereld. Ik wil graag vrij kunnen zijn. Gewoon Janine, zonder de stempel “anders” te krijgen. Maar alles wat anders is dan doorsnee roept angst op in onze maatschappij. Gekleurde mensen, mensen met een ander geloof, transgenders… we moeten allemaal opboksen tegen vooroordelen. En dat maakt me verdrietig en boos.

Op een zomeravond stond ik eens te praten met een jongen, vlak voor een café. Een van de klanten op het terras vond het nodig om daarover opmerkingen te maken. Normaal leg ik dat naast mij neer, maar deze keer niet. Ik liep op hem af en zei dat ik er niet mee gediend was. Hij deinsde achteruit in zijn stoel. “Ga weg, raak mij niet aan!” riep hij uit. Dat had hij niet moeten zeggen. Dus ik antwoordde: “Ah! Je wil dus niet dat ik dit doe!” En ik raakte met mijn vinger zijn wang aan. Hij sprong op en spurtte weg. Toen pas viel mij op hoe groot hij was. Hij had mij makkelijk kunnen opvouwen als een muizentrapje.

 

Praten is een goed begin

Op een andere avond liep ik in Hasselt over straat met een vriend. Een groepje jongeren versperde de weg. “Op stap met je vriendje?” klonk het wat schamper. Ik bleef rustig en zei: “Nee, dit is gewoon een vriend en we wilden net een terrasje doen.” Dat bracht hen van hun stuk. “Ben jij een man of een vrouw?” vroeg eentje. “Oei, dat is niet gemakkelijk uit te leggen,” antwoordde ik. “Ik ben transgender. Geboren in het lijf van een man, maar dus eigenlijk vrouw. Als je wil, kan ik je er wel wat over vertellen.” En plots was de spanning weg. Want nu bleek dat de woordvoerder van het groepje wel degelijk interesse had om iets meer te weten al voelde hij zich niet op zijn gemak. Hij bleef op drie meter afstand staan. Maar we hebben gepraat. Dat is een begin.

 

Regenboogmevrouw

Maar het kan ook anders. Laatst stond ik aan te schuiven in de rij aan de pashokjes. Ik praat nogal vlot met mensen en vroeg aan de dame voor mij of ze wat leuks gevonden had in de winkel. “Ja,” zei ze. “Het is voor het eerst sinds lang dat ik weer wat tijd voor mijzelf kan nemen en mijzelf wat kan gunnen. En u?” Ik toonde mijn buit en zei dat ik me vandaag eens ging uitleven. Ik heb best lang in dat hokje gezeten en was dus verbaasd om dezelfde dame aan de kassa terug te zien. Dus ik zei weer: “Hallo!” Maar ze antwoordde niet meteen en het was even stil. Na een lang moment zei ze: “Ik ben hier samen met mijn dochtertje. Zij had mij gevraagd om op u te wachten.”

 

Nu merkte ik het meisje op. Ze stond verlegen naast haar moeder en keek me aan met een blik die ik niet kon plaatsen. “Ik heb nog een kind,” zei de vrouw. “Haar jongere broertje wordt een zusje. Zij is nog zo jong maar weet het al zo duidelijk. Ze wordt opgevolgd door het UZ Gent. Voor mijn dochter hier is dat heel bijzonder, ze houdt veel van haar zusje. Ze had u gezien en vroeg mij te wachten op de regenboogmevrouw.”

 

Ik keek weer naar het meisje. Ze keek mij aan met een gezicht van blijheid en melancholie, maar vooral ook van hoop. Dat haar broertje een toekomst had, dat hij niet alleen zou zijn. Ik was dankbaar dat wij dat moment konden delen.  Dat ik daar op dat moment voor haar een regenboogmevrouw kon zijn.

 

De Hasseltse Janine Wezelenburg schrijft elke maand een column over haar ervaringen als transvrouw. Ze werd geboren als Marc, maar voelt zich vanbinnen al jaren een andere persoon. En dus begon ze in 2016 aan een lange reis naar haar nieuwe ik. Hier vertelt ze zowel over de positieve als de negatieve momenten. 

Aanbevelen via mailSturen via mail

het gezegd heeft!