Blog: De eerste (elektrische) rit

maandag 4 juni 2018 - 13:15
Tien Vlaams-Brabanders mogen zich officieel Testrijder noemen. Een jaar lang gaan ze elektrisch rijden en hun wagen zo vaak mogelijk delen met vrienden of familie. Hun missie: schonere lucht, minder files, en groene energie in Vlaams-Brabant. Ook reporter Kirsten Simons test twee weken lang dezelfde elektrische wagen.

Een autofreak ben ik bijlange niet, integendeel, ik herken de auto’s van vrienden niet eens. Maar toen de vraag kwam: ‘Wie wil twee weken een elektrische wagen testen?’, dacht ik:  ‘Wie wil dat nu niet?’. Het zou me bovendien goed uitkomen.  Drie weken lang ruilt onze redactie van Vlaams-Brabant het Radiohuis met de collega’s van MNM. Zij naar Leuven, wij naar Brussel. Normaal neem ik de fiets naar het werk, maar Brussel is me net iets te ver om te fietsen. Fietsen is milieuvriendelijk, en een elektrische wagen is dat ook. Ik stel me dus kandidaat en beloof mijn ervaringen met jullie te delen. Et voilà! 

Stress

Een beetje stress, ik geef het toe, als ik naar de garage rijd met een dieselwagen om die dan in te ruilen voor een gloednieuwe Nissan Leaf. Heel veel heb ik er niet over gelezen of over nagedacht, ik laat het wat op me afkomen, maar blijkbaar rijdt zo’n elektrische wagen helemaal anders dan een diesel- of benzinewagen. Bovendien is het een automatische wagen, en laat ik daar nu net totaal geen ervaring mee hebben.

Een behulpzame man van Nissan legt me kort even uit hoe ik de wagen moet laden. Twee gigantische kabels liggen in de koffers, ééntje om thuis te laden, ééntje voor in de laadpunten onderweg. De sleutel hoeft ook niet in het contact, gewoon in de buurt hebben, hij kan zelfs in je handtas zitten, en dan hoef je gewoon op de startknop te drukken.

Stilte

Wat gek is, je hoort helemaal niets als je de wagen start. Normaal hoor je het ronkende geluid van je motor, nu niets, nada, enkel stilte. Enkel het dashbord toont dat de motor wel degelijk draait. De vriendelijke man geeft me nog een korte initiatie en wat meer uitleg, hoe ik in achteruit geraak, hoe ik enkele speciale functies kan inschakelen, hoe ik via de gps een laadpunt kan vinden. Hij waarschuwt me nog: gebruik enkel je rechtervoet, de linkse heb je niet nodig (ah neen, er is geen koppeling). Het zal één keer gebeuren dat je bij het remmen de koppeling wil indrukken, en het zal ook maar één keer gebeuren.

Start

Het is zover, ik ga voor het eerst de baan op met de elektrische wagen. Helemaal alleen, vanuit Aartselaar, de Brusselse ring over, wat file doen, om zo in Leuven te belanden. Spannend! Ik stap in, de geur van een nieuwe wagen komt me tegemoet, een heerlijke geur trouwens, de kilometerstand staat op 15 kilometer, de batterij toont 100 procent. Daar ga ik.  Ik vertrek in alle stilte, zonder geluid te maken, enkel in achteruit hoor ik de wagen piepen. Dat is bedoeld voor de andere mensen op de weg, zodat ze horen dat er een auto aankomt. Ik moet plots remmen, en het gebeurt, ik druk met mijn linkervoet de koppeling in, wacht, die was er niet. Ik rem zo hard dat ik schrik. Eén keer en dan nooit meer, had de Nissanman gezegd. Ik denk dat hij wel eens gelijk zou kunnen hebben...

Stoer

Op de autostrade haal ik vlot 120 kilometer per uur. Ik denk aan wat de man me nog zei: ‘een auto met een elektrische motor trekt veel beter op dan een normale motor. Test het maar eens als je moet starten aan het rode licht’. Ik beloof dat te doen als ik de auto wat gewoon ben, nu wil ik vooral veilig thuis geraken. Van de A12 moet ik de Brusselse ring op, en daar heb je het: file. Ik wil terugschakelen, maar dat hoeft helemaal niet. Gewoon gas lossen, remmen, niets terugschakelen en wat nog beter is: ik kan niet stilvallen. Ik kan nooit stilvallen! Ik vind deze auto nu al leuk.

(Als ik thuis kom staat de batterij op 71 procent, ik zou nog 207 km kunnen rijden. Ik kijk al uit naar mijn volgende trip.)

 

Ga hier naar de pagina van Testrijders

Aanbevelen via mailSturen via mail

het gezegd heeft!