Radio 2-luisteraar Luc is pijnpatiënt: “Je kan in onze maatschappij moeilijk over pijn praten. Het moet altijd happy en tof zijn”

vrijdag 6 mei 2022 - 14:37
Radio 2-luisteraar Luc Meert in de studio
Radio 2
2 op de 3 werknemers in ons land hebben spier- en gewrichtsklachten. Bij ruim 150 000 Belgen zijn die klachten langdurig. Maar erover praten met anderen gebeurt amper. In Radio 2 Wijs kreeg Karolien Debecker Luc Meert op bezoek. Hij is al jaren pijnpatiënt en verbijt de moeilijke momenten alleen. “Mensen willen niet graag horen dat je pijn hebt.”

Radio 2-luisteraar Luc Meert is al 30 jaar pijnpatiënt nadat hij een zwaar auto-ongeval had in 1991. Sindsdien heeft hij elke dag pijn, ook wanneer hij in onze Radio 2 studio zit. “Mijn pijn varieert van mild tot hevig, maar wanneer iemand vraagt hoe het is, zal ik altijd antwoorden dat het goed gaat.”

Mensen haken af

Luc ondervond vrij snel na zijn ongeval dat mensen afhaken als je enkel over het negatieve praat. “In het begin had ik een halskraag en veel verbanden. Dan zijn mensen behulpzaam en tonen ze interesse, want ze zien dat je pijn hebt. Is dat weg? Dan zijn ze ook niet meer geïnteresseerd. Er is weinig begrip voor pijn die je niet kan zien."

Luc kiest ervoor om bijna niet over zijn pijn te praten. Hij wil een leuke vriend zijn. Anders raak je gewoon heel wat mensen kwijt. “Ik ben al wat vrienden verloren. Dat komt door de leeftijd, want mensen huwen en krijgen een ander leven. Maar dat is zeker ook doordat ik niet meer kan deelnemen aan een bepaald actief leven. Zo vragen ze me niet meer mee om te fietsen omdat ik dat toch niet kan.” 

En toch werkt praten over je pijn vaak beter dan een pilletje

Radio 2-luisteraar Luc

Bij de jongere generatie lijkt dat toch anders. Het is bij hen precies al beter ingeburgerd om kwetsbaar en eerlijk te zijn over je gevoelens. Ook Luc vindt dat belangrijk, maar hij wijst op het generatieverschil. “Toen ik klein was en ik viel, zei mijn moeder direct dat het geen pijn kon doen. Ik moest hard zijn. Maar je ziet dat mensen willen praten over hun kwetsbaarheid en pijn. Er zijn lange wachttijden bij psychologen. Er is dus nood aan. Erover praten werkt vaak beter dan een pilletje.”

Moeder was reumapatiënt

Luc leerde het van zijn moeder om niet over zijn pijn te praten. Hij zag hoe iedereen wegbleef wanneer zij over haar reuma vertelde. “Mijn moeder was reumapatiënt. Ik zorgde voor haar, maar ik moest overdag werken. Daardoor was ze vaak alleen. Als er dan eens iemand langskwam, was mijn moeder daar heel blij mee. Ze wou haar hart luchten en vertelde over haar pijn. Op den duur werd dat een vicieuze cirkel. Mensen bleven weg omdat ze vonden dat mijn moeder enkel kon klagen. Zij werd daarentegen eenzaam en was gewoon blij dat ze eens kon ventileren wanneer iemand haar bezocht."

Luc wou niet hetzelfde meemaken als zijn moeder en leerde daarom in stilte te lijden. “Maar ik leerde gelukkig ook enkele mensen kennen die mij wel begrijpen en ernaar vragen. Dat is fijn. Vaak zijn dat lotgenoten: mensen die ook pijn kennen en dus weten wat het is."

Aanbevelen via mailSturen via mail

het gezegd heeft!